Forum o książkach…

Nazajutrz jeszcze spała, gdy słońce wzeszło na błękitne niebo. Z małego lasku było słychać świergot ptaków. Jej dom stał nieopodal skarpy, obok której roztaczało się jezioro. Z wody wystawały drewniane pale po dawnym moście. Krople deszczu na liściach drzew odbijały majestatycznie promienie słońca, które wędrowały gdzieś daleko.
Jasmine przetarła oczy. Zjadła śniadanie i wyszła na dwór. W słońcu dokładnie widać było jej delikatne rysy twarzy. Duże, śmiejące się oczy, które teraz pokrywała warstwa smutku. Dołeczki na policzkach, tak subtelne, że mało widoczne, a jednak zauważalne. Proste, kasztanowe włosy do łopatek. Miała na sobie czerwony płaszczyk do kolan.
Patrząc przed siebie zauważyła jakąś postać. Będąc coraz bliżej myślała, że to Jeff. Wyprostowała się i pewnie szła. Serce biło jej mocniej. Dumna, że nie siedzi w domu i nie płacze. Gdy już podeszła bliżej spostrzegła, że to wcale nie on, tylko jego kolega. Jej duma spełzła, a serce biło normalnym tempem. Przypatrując się chłopakowi wyszła z zadumy, gdy usłyszała:
-Hej.
Chwilę stała jak głaz, lecz po chwili się odezwała -Hej.
-Jak się czujesz? -spytał.
-Jeszcze pytasz? -parsknęła.
-Bardzo mi przykro z powodu Daniela. Nie mam pojęcia dlaczego on tak postąpił. Jak rozmawiałem z nim wczoraj nic nie powiedział. Był zły i milczał.
-Zachował się karygodnie. Nie wiem czy…-Zawahała się poczym dokończyła –Powinnam zapomnieć o nim.
-W tym Ci nie podpowiem.-Chłopak odrzekł z zamyśleniem.
-Sama sobie z tym poradzę.-Chciała usłyszeć, że komuś na niej zależy. Nie chciała zdradzić swoich uczuć, że jest jej trudno. Próbowała utaić to wszystko.
-No cóż… -nie zdążył dokończyć zdania, gdy ona powiedziała sama siebie zadziwiając.
-Na razie.
Chłopak był zawiedziony, ale nie chciał najwidoczniej jej przeszkadzać. W jego oczach było widać rozczarowanie. Dziewczyna oddaliła się i była na siebie zła, że nie porozmawiała z nim. Przecież tego potrzebowała. Nie mogła sobie wytłumaczyć tego, że pożegnała się bez wysłuchania, co ma do powiedzenia. Bez nadziei i totalnym „dołku” przyśpieszyła kroku, gdy usłyszała. –Zaczekaj!
Stanęła i odwróciła się. Zobaczyła Daniela biegnącego w jej stronę. –Spotkasz się ze mną jutro? Pogadamy, ulży Ci. Wyżalisz się, a ja postaram… -Odsapnął i zaczął dalej -Postaram Ci się pomóc. Naprawdę. Nie robię sobie żartów. Nie potrafię znieść tego, że dziewczyna cierpi z powodu chłopaka. Proszę, zgódź się. –Skończył z nadzieją w oczach.
Dziewczyna w głębi czuła się radosna, że ktoś chce jej pomóc. Nie wyjawiając emocji przytaknęła i powiedziała. – o 16.
Zadowolony chłopak odpowiedział pełnym uśmiechem.

fajne, fajne. Może zaczniesz pisać bloga ? Wtedy więcej osób przeczyta twoje dzieła, no bo nie da się ukryć, że u nas cienko z popularnością .

Hmm... prowadziłam bloga, tylko, że wcześniej. Zamieszczałam różne rzeczy. I krótkie opowiadania i wiersze i wgl. Ale ja jakoś nie mam motywacji i cierpliwości żeby prowadzić bloga. Po jakimś czasie już nie chciało mi się na nim nic zamieszczać. Może też dlatego, że był mało popularny ;P
Prowadziłam 2 blogi. Zrezygnowałam heh. Może jeszcze kiedyś, ale nie wiem.
Dzięki
tylko, co ja na blogu bym zamieszczała gdybym to opowiadanie całe już wstawiła? Wiersze? Mało osób czyta wiersze.

Moje blogi też nie są jakoś często odwiedzane, ale pisze z czystej przyjemności. Bardzo mi miło kiedy pod postem pojawi się komentarz o rozdziale, chociażby tylko 1. Zawsze miło dostać pochwałę od kogoś nieznajomego. : ]

No tak, ale ja się jakoś zniechęciłam. Nie miałam tyle "siły" hehe, żeby pisać. Po prostu nie chciało mi się już nic zamieszczać i tak to się skończyło, chociaż wiem, że ktoś odwiedzał bloga, bo pisał mi na gg.
No a to fakt, że miło, jeśli pojawi się jakiś komentarz
wiem, jakie to uczucie heh

Ja się uśmiecham do monitora, za każdym razem .

Heheh no to dobrze, bo śmiech to zdrowie ;D
ale dlaczego do monitora ;D uśmiechaj się do nas ;P

No jak akurat będziecie na forum to wam napiszę kiedy dostanę komentarz i będę się uśmiechać :p

Spk, no to czekamy z niecierpliwością